Thorsten
Renk
Ni-bitha
Adûnâyê
Nîlu
dâur-dalad
Imrazôr
utôdi azra. Bawâb anâkhi
êphalô
ka azra
azgârâ zâyanada. Roth aphurusi
azra-zê ka
rozî akalubi. Dulgî sapîna
ugrudâm sakal.
Imrazôr uhuznudâ rûkh hunad. Nithil
inâkhi.
Gimlînzilin nâkhi.
Gimlînzil:
Ê attû! Ammî idâri.
Imrazôr:
Ni-nâkhi zadanad.
Księżyc
pod mrokiem
Imrazôr
obserwuje morze. Wiatr nadchodzi z daleka i morze wytacza (tworzy)
wojnę
przeciw lądowi. Piana tryska na morzu i deszcz spada. Czarne chmury
zakrywają
cieniem (zaćmiewają) plażę. Imrazôr słyszy krzyk za sobą.
Dziewczyna przychodzi.
To jest Gimlînzil, która nadchodzi.
Gimlînzil: Ojcze!
Matka czeka.
Imrazôr: [Już]
wracam do domu.
Informacje
na temat adûnaickich czasowników są dość pobieżne,
toteż poniższa klasyfikacja
jest raczej próbą odtworzenia sprawnego systemu niż opisem
bazującym na pismach
Tolkiena.
Możemy
wyróżnić trzy główne klasy
czasowników: jednosylabowe czasowniki podstawowe,
dwuzgłoskowe czasowniki podstawowe oraz czasowniki pochodne. Bardzo
łatwo je odróżnić
od siebie po rdzeniach.
Jako
członka pierwszej klasy (P1) podano yad–
„iść”. Do klasy drugiej (P2)
należą takie czasowniki jak kalab–
„upadać”, a przykładem czasownika
pochodnego (D) jest ugrudâ–
„zaćmiewać, popadać w cień”. Jasno widzimy,
że wywodzi się od ugru „cień” z
dodanym sufiksem –dâ.
Czas
teraźniejszy jest używany do opisywania wydarzeń, które
dzieją się właśnie w
tej chwili. Nie służy do wyrażania prawd ogólnych, bo w
adûnaiku do tego celu
służ aoryst. Najprościej tłumaczyć adûnaicki czas
teraźniejszy jako angielski
teraźniejszy progresywny (The Present Continuous Tense).
Czasowniki
klasy P1 tworzą czas teraźniejszy poprzez
wydłużenie samogłoski (ze znanym nam już przegłosem i
–> ê
oraz u –> ô)
i dodanie końcówki –i. Tak więc:
nakh–
(nadchodzić) →
nâkhi
„nadchodzi [teraz]”
bith–
„mówić” →
bêthi
„mówi [teraz]”
zir–
„kochać” →
zêri
„kocha [teraz]”
Czasowniki klasy drugiej czasowników podstawowych (P2)
czas teraźniejszy tworzą zamieniając samogłoskę ostatniej sylaby na –u–.
Dodają także –i do tematu.
#tabad–
„dotykać” →
tabudi
„dotyka [teraz]”
kalab–
„upadać” →
kalubi
„upada [teraz]”
Nie posiadamy informacji, jaką formę w czasie teraźniejszym
powinny przyjąć czasowniki pochodne. Nie wiedząc, jak to zrobić, możemy
się
tylko domyślać, że być może przypominają swój temat:
azgarâ–
„czynić wojnę” →
?azgarâ
„czyni wojnę [teraz]”
ugrudâ–
„zakrywać cieniem”
→
?ugrudâ
„zakrywa cieniem [teraz]”
W
odmianie czasownika zaimki występują w formie
przedrostków, czasem (choć nie zawsze) ze spójką.
Oto, wszak bardzo niepewna,
tabela tych przedrostków:
|
|
l. poj. |
l. mn. |
|
1.os. |
?ni- |
#nê- |
|
2.os. |
#ki- |
?li- |
|
3.os.r.m. |
hu-, u- |
yu- |
|
3.os.r.ż. |
hi-, i- |
*yi- |
|
3.os.r.n |
ha-, a- |
ya- |
Jeśli
używamy przedrostka liczby mnogiej, to dodatkowo do czasowniki dodajemy
końcówkę –m. A więc:
ni–bêthi
„ja mówię”
hu–kalubi
„on upada”
yu–kalubim
„oni upadają”
nê–azgarâm
„my wszczynamy wojnę”
2.2.4 Subjektiw z czasownikami
Kiedy
zdanie zawiera rzeczownik będący podmiotem, najwyraźniej istnieją dwa
sposoby
utworzenia zdania. Różnią się one emfazą.
Najprościej
jest użyć rzeczownika w podstawie. W tym wypadku czasownik musi
występować z odpowiednim przedrostkiem zaimkowym (prawdopodobnie
krótkie
warianty u–, i–,
a– są używane w tym wypadku w liczbie
pojedynczej).
Np.:
Imrazôr
ukalubi. „Imrazôr upada”.
Zamîn
izêri karîb.
„Zamîn kocha konie”.
Balîk
yatabudim azra. „Statki dotykają
morza”.
Imrazôrun
kalubi. „To jest Imrazôr, ten,
który upada”.
Zâminin
zêri karîb. „To jest
Zamîn, ta, która kocha konie”.
Balîka
tabudim azra. „Statki są tymi, które
dotykają morza.”
|
adûnak |
polski |
|
ammî |
matka, mam |
|
attû |
ojciec, tata |
|
azgarâ |
czynić, wytaczać wojnę |
|
?dar– |
czekać |
|
dâur |
mrok |
|
*hunzudâ– |
słyszeć |
|
#ka |
i |
|
kalab– |
upadać |
|
nakh– |
przychodzić, nadchodzić |
|
nîlu |
księżyc |
|
nithil |
dziewczyna |
|
phurus– |
tryskać |
|
#roth |
piana, cięcie 1 |
|
?rozî |
deszcz |
|
rûkh |
krzyk |
|
#sakal |
plaża |
|
?sapan |
chmura |
|
*tod– |
obserwować, oglądać |
|
ugrudâ– |
popadać w cień, zaćmiewać |
|
zadan |
dom |
|
zâyan |
ląd, ziemia |
1 zgodnie z raportem Lowdhama adûnaik nie posiada krótkich samogłosek o czy e, aczkolwiek późniejsze materiały zawierają takie słowa jak obroth czy Zimraphel, które wykazują te krótkie samogłoski. Możliwe, iż Tolkien zrewidował później adûnaicką fonologię, ale jest też prawdopodobne, że należy czytać te samogłoski jako długie.
tłum. Sindaorodiel
Dyskusja o kursie na www.elendili.pl
:: strona główna :: treść kursu :: wstęp ::
:: Lekcja
1 :: Lekcja 2 :: Lekcja
3 :: Lekcja
4 :: Lekcja
5 ::
::
Lekcja
6 :: Lekcja
7 :: Lekcja
8 ::