Urkim nênud!
Narun îdô zadan-zê. Hu-bêthi:
Ulbar: Ni-na Ulbar. Ni-nâkhi kadar-ô. Dolgô kalubi! Urkim nênud, kadar-lâi aganî. Ni-na lâ nardû, ni-na zagur-tamar. Liyadahê karîb-mâ! Bâ lidarahê! Liyadahê nimîr-ada!
Gimlînzil: Attû, Bêthîya 'n Ulbar saphdî.
Imrazôr: Lâ kisaphudi. Lâ nê-polam yad Nimîr-ada. Nardû-bê 'n Ar-Pharazôn ni-nakha sakalabanad ka lâ ni-na nimruzîr.
Gimlînzil: Lâ nisaphda. Lâ ni-na agnubêl!

Orkowie są nad nami!
[Ten] człowiek jest teraz w domu. Mówi:
Ulbar: Jestem Ulbar. Przychodzę z miasta. Ciemność zapada! Orkowie byli nad nami, miasta–ludzie są martwi. Ja nie jestem wojownikiem, ja jestem tylko mieczy–kowalem. Jedźcie końmi! Nie czekajcie! Jedźcie do elfów!
Gimlînzil: Ojcze, słowa Ulbara są mądre.
Imrazôr: Ty nie rozumiesz. Nie możemy iść do elfów. Jako rycerz (wojownik) Ar–Pharazôna przybyłem do Śródziemia i nie jestem elfów–przyjacielem.
Gimlînzil: Ja [też] nie mogę zrozumieć. Ja nie chcę śmierci! (dosł. nie jestem kochającą śmierć)

Objektiw jest ostatnim adûnaickim przypadkiem, który możemy odmieniać, i to tylko w liczbie pojedynczej. Jest używany jedynie w złożeniach lub wyrażeniach złożonych i ma dość dziwną funkcję: przed rzeczownikami odsłownymi i imiesłowami określa przedmiot, na którym jest wykonywana akcja rzeczownika. Np. magân „budowniczy” jest rzeczownikiem spokrewnionym z akcją „budować”. Tak więc, w złożeniu „statek–budowniczy” (lub w dopełniaczu „budowniczy statków”) akcja „budowanie” jest wykonywana na statku, dlatego w adûnaiku rzeczownik „statek” zostanie wyrażony objektiwem. A więc złożeniem nie jest **balak–magân, ale balku–magân z balku będącym objektiwem rzeczownika balak.

Dla klasy Mocnej I, tworzenie objektiwu jest dziecinnie proste – ostatnia samogłoska rzeczownika jest zastępowana poprzez –u–. Jeśli tą samogłoską jest już –u–, to możemy wykorzystać drugą możliwą formę, w której dodajemy –u. Tak więc:

P.l.poj.	zadan	khibil	huzun
O.	zadun	khibul	huzun, huznu

W klasie Mocnej II, objektiw tworzy się zamieniając na –u jakąkolwiek końcową samogłoskę:

P.l.poj.	azra	gimli	nîlu
O.	azru	gimlu	nîlu

P.l.poj.	pûh	abâr	batân
O.	pûhu	abâru	batânu

Oto przykłady:

zadun–magân „budowniczy domów”
azru–bêl „kochający morze”
batânu–magân „budowniczy dróg”
zagur–tamar „kowal mieczy”

Objektiw nie posiada specjalnej, oddzielnej formy dla rzeczowników rozróżniających płeć. Kiedy tylko jest to możliwe, końcowa samogłoska jest zastępowana przez –u– (albo alternatywnie dodawane jest –u). Tak więc formy klasy Mocnej I wyglądają następująco:

P.l.poj.	tamar	nithil	nimir	uruk
O.	tamur (tamru)	nithul (nithlu)	nimur (nimru)	uruk (urku)

W klasie Mocnej Ib, we współczesnym adûnaiku końcówka –u jest znacznie powszechniej używana niż starsza opcja, tj. zamiana ostatniej samogłoski na –û.

P.l.poj.	phazân	banâth	zigûr
O.	(phazûn) phazânu	(banûth) banâthu	(zigûr) zigûru

W klasie Mocnej II także jest bardzo prosto: –u zastępuje wszystkie końcowe samogłoski w objektiwie:

P.l.poj.	naru	zini	raba
O.	naru	zinu	rabu

W klasie Słabej I również najpowszechniejsza jest końcówka –u. Jeśli rzeczownik jest r. żeńskiego, to akceptuje się także jako końcówkę –i, czasem jest ona nawet bardziej preferowana:

P.l.poj	bâr	mîth	nûph
O.	bâru	mîthi (mîthu)	nûphu

Tylko klasa Słaba II różni się nieco od innych: tutaj zazwyczaj zachowuje się ostatnią samogłoskę, aczkolwiek znamy też kilka alternatywnych, archaicznych form:

P.l.poj.	nardû	zôrî	mânô	izrê
O.	nardû	zôrî (zôrîyu)	mânô	izrê (izrâyu)

Pierwszy element złożenia może występować także w podstawie, jednakże zmienia to znaczenie takiego wyrażenia, gdyż w tym wypadku związek jest przymiotnikowy, tzn. drugi rzeczownik jest tak jakby połączony z pierwszym, albo też pierwszy opisuje drugi.

Porównajmy dla przykładu nimir–zîr z nimru–zîr – obydwa mogłyby być tłumaczone na polski jako „przyjaciel elfów”. Ale podczas gdy to ostatnie znaczy „miłośnik elfów”, pierwsze sugeruje raczej, iż to ten przyjaciel jest elfem (w przeciwieństwie do przyjaciela, który jest krasnoludem). Tak więc możemy równie dobrze tłumaczyć to jako „elficki przyjaciel”.

kadar–lâi „lud miasta”
sakal–zadan „dom nad brzegiem” („przybrzeżny”)

W takich wyrażeniach forma liczby mnogiej nie może występować na pierwszy miejscu, jako że zawsze przybiera znaczenie dopełniacza:

Istnieje pewna niejasność co do wyrażeń z użyciem dopełniaczowej liczby pojedynczej.

Kiedy związek pomiędzy dwoma rzeczownikami nie jest tak bliski, iż tworzą one złożenie, adûnaik używa przedrostka an. Bardzo często skraca się go do 'n (w kilku przypadkach nawet łączy się on z następującym po sobie rzeczownikiem, aby utworzyć przymiotnik). Jeśli używa się tego przedrostka, to dopełniacz występuje po rzeczowniku (warto zauważyć, że w złożeniach z objektiwiem i podstawą dopełniacz poprzedza rzeczownik opisywany). Przykłady:

izrê an nûph „ukochana głupca”
nardû 'n bâr 'n Anadûnê „wojownik władcy zachodu”
phelî 'n Imrazôr „córka Imrazôra”

Możliwe, że w ten sposób możemy utworzyć formy zaimków dzierżawczych – jest to chyba najlepszy sposób na obejście tej luki w adûnaickiej gramatyce. I chociaż to tylko spekulacje, możliwe, iż wyrażenia typu
zagar 'n hu „jego miecz”
banâth an ni „moja żona”
zostałyby zrozumiane przez Númenorejczyków.

Aby wyrazić zakaz, można użyć partykuły bâ „nie!”

bâ kitabdahê! „nie dotykać!”

Powyższa partykuła jest dobrze znana w elfickim, więc możemy wydedukować, że adûnaik posiadał także partykułę lâ, używaną, by zaprzeczać faktom (podczas gdy bâ zaprzecza tylko życzeniom). Jeśli tak, to mogłaby ona występować na początku zdania:
Gimlînzil lâ hiyâdhi kadarad. „Gimlînzil nie chodzi do miasta”

Najprawdopodobniej słowu „być” odpowiada na–. Niewiele o nim wiemy, ale możemy przyjąć, że działa tak, jak pozostałe czasowniki:

ki–na bâr „jesteś władcą”
nê–nam nardûwî „jesteśmy wojownikami”

Okazuje się, że czasownik „być” częściej występuje w formie domyślnej, używającej rzeczownika w subjektiwie, dlatego w tym kursie będziemy wykorzystywać na– tylko z zaimkami, ponieważ nie znamy ich subjektiwu.

adûnâik	polski
agan	śmierć
#agani	umarły
bith	mówić
bêl	kochanek
bêth	słowo, mowa
dolgu	noc (zła)
kadar	miasto
karab	koń
lâi	ludzie
na-	być
nardû	wojownik
nimir	elf
?pul	móc, być w stanie
sapdi	mądry
saphad	rozumieć
zîr	kochający, przyjaciel