Park im. dr Henryka Jordana zlokalizowany jest na terenie, gdzie w r. 1887 zogranizowana była krajowa wystawa. Park o powierzchni 20 ha powstał w r. 1888 z inicjatywy wielkiego przyjaciela młodzieży i propagatora sportu, dr H.Jordana.
[Park] powstał jako część błoń czarnowiejskich na terenach
po wystawie rolniczo-przemysłowej
zorganizowanej w Krakowie w 1887 wg planów
architekta Karola Zaręby.
W tym celu splantowano tereny, posadzono drzewa, krzewy,
postawiono drewniane pawilony wystawowe,
uregulowano Rudawę (obecna ul. 3 Maja).
Po likwidacji wystawy znany lekarz, społecznik,
prof. UJ Henryk Jordan (zm. 1907)
wystąpił z myślą urządzenia na terenach powystawowych
rozległego parku,
służącego do rekreacji dzieci i młodzieży.
W połowie 1888 zagospodarowanie parku zlecił Jordan kierownikowi
ogrodów miejskich Bolesławowi Maleckiemu.
W 1889 otwarto nowy miejski park z odpowiednimi boiskami,
przyrządami gimnastycznymi i placami do gier sportowych.
Rada Miejska, wyrażając wdzięczność Henrykowi Jordanowi za jego
bezinteresowną pracę, uchwaliła w 1889 nadać parkowi jego imię.
Park miał nie tylko przyczynić się do rozwoju fizycznego młodzieży,
lecz również skłaniać do patriotycznych refleksji przez ukazanie
przykładów z życia wybitnych Polaków.
Stąd w parku galeria popiersi wybitnych poetów, pisarzy,
uczonych, bohaterów, artystów.
Jordan polecił rzeźbiarzom Alfredowi Daunowi
i Michałowi Korpalowi
wyrzeźbić 45 popiersi najwybitniejszych mężów w narodzie.
W 1914 Kraków uczcił pamięć twórcy parku,
stawiająć pośrodku centralnej alei popiersie Henryka Jordana,
które wykonał Jan Szczepkowski.
Podczas drugiej wojny światowej Niemcy zdewastowali park,
zniszczyli piękne szpalery grabowe.
Popiersia wybitnych Polaków uratował Kazimierz Łuczywo,
który potajemnie wykradł je z magazynów niemieckich
i przechował w swojej pracowni.
Po wojnie wróciły na dawne miejsce.
Przy Parku Jordana - od strony wschodniej - były tzw. Oleandry.
Otóż po wystawie "Architektury i wnętrz w otoczeniu ogrodowym",
którą w tym miejscu zorganizowano w 1912,
pozostały drewniane pawilony,
w tym także teatrzyk ogródkowy nazwany "Oleandry".
W gwarze zwierzynieckich andrusów oleandrami nazywano również
nadwiślańskie i nadrudawskie zarośla,
dogodne miejsce dla afer kryminalnych,
jak i miłosnych uniesień.
Przez dzisiejszą al. 3 Maja płynęła Rudawa,
której brzegi porastały zarośla - czyli oleandry.
Również w Parku Jordana rosły
w wielkich drewnianych donicach oleandry,
które na zimę chowano do wspomnianego teatrzyku.
Zatem nazwa teatrzyku była w pełni zrozumiała.
To z Oleandrów 6 sierpnia 1914 r.
na rozkaz Józefa Piłsudskiego
wyruszyła w bój I Kadrowa pod wodzą Tadeusza Kasprzyckiego.
Niebawem do oddziałów dołączył Piłsudski.
Drewniane baraki,
z których wymaszerowali żołnierze I Kadrowej,
spłonęły w 1915.
Przed wojną powstały w tym miejscu monumentalne gmachy:
Dom Wycieczkowy (1922-1930) projektu Edwarda Kreislera,
Gimnazjum im. Królowej Wandy (1935)
dzieło Adolfa Szyszko-Bohusza.
Ten ostatni był już przed wojną siedzibą Związku Legionistów Polskich.
To na tym budynku
w 1988 - w związku
z siedemdzisiątą rocznicą odzyskania
niepodległości - odsłonięto monumentalną
kompozycję rzeźbiarską ku czci Józefa Piłsudskiego.
Wykonał ją znany krakowski rzeźbiarz Antoni Kostrzewa.
Tutaj też otwarto w 1991 Muzeum Czynu Niepodległościowego.
Ponadto naprzeciw Domu Wycieczkowego wzniesiono
w latach 1924-1934
Dom Akademicki im. Ignacego Mościckiego (tzw. Stary Żaczek),
który zaprojektował Wacław Krzyżanowski.
Michał Rożek: Przewodnik po zabytkach i kulturze Krakowa.
Kraków, Wydawnictwa Artystyczno-Graficzne 1968.
Warszawa-Kraków, Wydawnictwa Naukowe PWN 1993.